Niemieckie budynki typu Lipsk zaczęły się pojawiać w polskiej architekturze już w latach 60. XX w. Można je zobaczyć w niemalże każdym większym mieście. Budynki te na rzucie przedstawiają się jako wydłużone prostokąty, o stalowej konstrukcji i korytarzowym układzie wewnątrz. Zdecydowana większość składa się z 5 kondygnacji. Elewacja takich budynków jest wykonana z płyt azbestowych oraz barwionego w różnych kolorach szkła hartowanego, co w latach 60. i 70. wyjątkowo wyróżniało je na tle innych, szarych zabudowań. Rozwiązanie to okazało się jednak niepraktyczne i dawało się we znaki osobom przebywającym wewnątrz obiektu. Latem temperatura potrafi sięgać aż 40 st. C, natomiast zimą ogrzanie takiego budynku stwarza nie lada problem. Zastosowanie płyt zawierających azbest – Sokalit - do budowy elewacji miało na celu przeciwpożarową ochronę konstrukcji.

Budynki typu Lipsk głównie służyły jako hotele pracownicze oraz obiekty biurowe. Obecnie te opuszczone budynki przeznaczane są do gruntownej modernizacji, bądź całkowitej rozbiórki.

Wraz z upływem czasu w wielu budynkach typu Lipsk nastąpiło osłabienie ognioochronnych płyt azbestowych, co skutkuje przedostawaniem się do środowiska szkodliwego pyłu zawierającego azbest, dlatego też z uwagi na zdrowie i ochronę środowiska, co raz więcej tych obiektów jest przeznaczana do rozbiórki. Przed przystąpieniem do prac związanych z likwidacją takiego obiektu, należy wykonać szczegółową inwentaryzację azbestu, ocenę stanu technicznego jak i pomiary stwierdzające zawartość włókien azbestu w powietrzu. Po wykonaniu demontażu wyrobów zawierających azbest ponownie przeprowadzane są badania laboratoryjne na występowanie w środowisku niebezpiecznego pyłu azbestowego, a wytworzone odpady azbestowe trafiają na specjalistyczne składowisko odpadów.